In 2018 kwam het hele gezin Vissers naar Parijs voor mijn dertigste verjaardag. Ook mijn vader was er nog bij. Nick en ik wachtten hen op in het Gare du Nord met een bordje ‘Bienvenue la famille Vissers’. We hadden ook wat verrassingen in petto voor de bezoekers: zo gingen we lunchen in het wereldberoemde café van Amélie Poulain, dronken we ’s avonds een glaasje aan de Bir-Hakeim-brug, met zicht op een verlichte Eiffeltoren en gingen we samen dineren voor mijn verjaardag.

Iedereen koos een plek die hij of zij wilde zien in Parijs, zo was er voor ieder wat wils, maar werd het qua wandelen een stevige tweedaagse. Mijn vader koos voor de Notre Dame, die had hij ooit bezocht tijdens een schoolreis en wilde hij nog eens zien. Net voor de allesverwoestende brand in 2019 heeft hij ze nog gezien. In 2020 overleed hij. Parijs was ook een kantelpunt, want het was pas daar dat we beseften hoe erg hij eraan toe was, ook al wisten we toen nog niet wat er aan de hand was. Ik zal mijn dertigste verjaardag in Parijs voor altijd koesteren, want ik was daar met hem en iedereen.