Soundtrack: Dolores (‘no pasarán’) – Yann Tiersen

Dit jaar wilden we met kerst ook een statement maken. Op de barricade staan, vanop afstand dan tenminste, met symbolen van onrecht in de wereld: watermeloenen voor de genocide in Gaza, maar ook in Oost-Congo, Soedan … Ook voor de LGBTQIA+-rechten die steeds meer teruggedrongen worden, blijven we onze mond opentrekken. Het is nog steeds nodig.

Vanwaar dat activisme komt? Het is er altijd al geweest, maar eerder op de achtergrond. Het begon in de middelbare school waar ik ervan droomde om vrijwilligerswerk te kunnen gaan doen in Afrika, om mensen te gaan helpen. Die droom is (nog) niet uitgekomen. Later, als student op de hogeschool, werd mijn activisme aangewakkerd doordat ook mijn kritische geest verder werd gevormd. Nick en ik zagen de kans om naar India te gaan als vrijwilliger en gingen met drie bussen naar een dorpje in de buurt van Leuven voor een infodag. Helaas moesten we de trip naar en het verblijf in India als vrijwilliger helemaal zelf bekostigen en moesten we die droom opbergen.

De laatste jaren kwam ik weer dichter bij mezelf en werd het activisme weer wakker in mij door alles wat er in de wereld gaande is. Thema’s als #metoo, homohaat, Black lives matter, de verrechtsing van Europa en de VS en de daarmee gepaard gaande achteruitgang in vrouwenrechten, fatshaming en fatfobia, armoede, de oorlog in Oekraïne, fascisme, het terreurbeleid in landen als Iran, de #womanlifefreedom-beweging, de genocide in Gaza en Soedan … volgde en volg ik allemaal op de voet. Soms ten koste van mezelf en mijn nachtrust, maar het is sterker dan mezelf. Ik kan geen onrecht verdragen en ook passivisme is geen optie meer. In de kleine dingen die ik kan doen, probeer ik mezelf zoveel mogelijk in te lezen en te informeren, mijn kennis te delen op Instagram aan een beperkt publiek en verder te gaan dan de gedachte “ik kan er toch niks aan doen”. De afgelopen jaren tekende ik heel wat petities en nam ik deel aan andere kleine acties. We wilden vaak mee gaan betogen, maar waren telkens verhinderd.

Het mooiste in al dat leed? Dat ik in Nick ook op dit vlak mijn perfecte bondgenoot heb gevonden. Ook hij kan geen onrecht verdragen en heeft het steeds moeilijker met de dagelijkse horror in het nieuws. Samen proberen we in kleine stapjes ons steentje bij te dragen aan een betere wereld …

Wij staan op de barricade, in duo.

Technische fiche:

In de Gaza-boom hangen:

Foto’s vorig jaar