Oké, technisch gezien is dit een aardbeientaartje – I know. Let us pretend dat het een kriekentaartje is, want daar gaat deze – best pijnlijke, maar alweer smakelijke – anekdote over. In de laatste maanden van mijn vader brachten Nick en ik telkens iets lekkers mee van de bakker wanneer we bij hem op bezoek gingen. Vaak was dat een kriekentaartje, want daarvan fleurde mijn vader helemaal op. Hij verorberde het in enkele happen. Maar eten werd steeds moeilijker en op de duur moesten we hem helpen met kleine hapjes. De cirkel leek wel rond: als kind gaf hij mij eten, als volwassene deed ik dat bij hem.